کنگره آزادی ایران

عاملیت و مشارکت شفاف در گذار ایران پس از جمهوری اسلامی را تقویت کند تا آینده کشور از مسیر مشارکت مسئولانه شهروندی، نه مذاکرات پشت‌پرده یا مداخلات بیرونی، شکل گیرد.

کثرت‌گرایی را به رسمیت بشناسد و نهادینه کند؛ با به‌رسمیت‌شناختن صداهای متنوع و طراحی ضمانت‌های مدنی و سیاسی برای جلوگیری از تکرار شکست‌های ۱۳۵۷.

چارچوبی عمل‌گرایانه برای تصمیم‌گیری فراهم کند که بتواند در دوره گذار، سازوکارهای حکمرانی را راهنمایی کند.

بازسازی اعتماد و همبستگی اجتماعی: با نزدیک‌شدن دوره‌ای پرخطر از گذار، چگونه می‌توان اعتماد و همکاری معنادار را در جامعه‌ای خسته، آسیب‌دیده و عاطفی‌ـ‌قطبی‌شده بازسازی کرد؟ در این بزنگاه تاریخی، فرصت‌های ملموس برای پل‌زدن میان مخالفان نظام کنونی کجاست؟

درگیرشدن با بازیگران غیرلیبرال یا غیرعمل‌گرا: برخی گروه‌های مخالف به دلایل مختلف از همکاری با دیگران پرهیز می‌کنند. آیا باید صرفاً نقدشان کرد، یا می‌توان شیوه‌های عملی و مسئولانه‌ای برای تعامل طراحی کرد؟

از رعیت تا شهروند: گذار ایران از جامعه‌ای رعیت‌محور به جامعه شهروندیِ مدرن در این مرحله چه می‌طلبد؟ عاملیت فردی و حاکمیت مردمی در عمل یعنی چه، و نخبگان ایرانی—در داخل و خارج—چه مسئولیتی در برابر مقاومت در برابر تقدیرگرایی دارند؟

مداخله خارجی و پیامدهای آن: چرا دعوت به مداخله خارجی مطرح می‌شود؟ چه فرض‌هایی موافقان و مخالفان را از هم جدا می‌کند؟ پس از مداخله چه سناریوهایی محتمل است و چه ضمانت‌هایی می‌تواند الگوهای شکست تاریخی را کاهش دهد؟ آیا همکاری سازنده در میان این اختلاف‌ها ممکن است؟

مدیریت دوره گذار: از اکنون تا تصویب نظم قانون اساسی جدید، چه راهبردهایی می‌تواند جمهوری اسلامی را شکست دهد و واقعیت‌های میدانی را مسئولانه مدیریت کند، در حالی‌که ریسک‌ها و هزینه‌های گذار را به حداقل برساند؟